اگر تمام زندگي خويش را و لحظه‌به‌لحظه آن را وقف تو کنم،
هنوز هيچ نکرده‌ام
من عهد کرده بودم،
ـ با خود و خداي خويش ـ
که لحظات زندگي‌ام را با ياد تو گره بزنم.
و اکنون که زندگي‌ام به اندازه بيست‌وچهارسال خزان‌زده است،
سربه‌زيرم، شرمگين‌ام!
از اين که نتوانسته‌ام به عهد خويش وفا کنم...
که به خدا، سخت زمانه‌اي شده است براي عاشقان تو!
مي‌خواهم بسان مورچه‌اي که به اندازه توان خويش تحفه‌اي براي سليمان مي‌برد
هديه‌اي به بارگاه تو تقديم کنم.
و مي‌دانم که سرزنشم نخواهي کرد،
از اين که هديه‌ام کوچک است در برابر عظمت تو.
اکنون به لطف و مهرباني خويش، هديه مرا بپذير؛
فرزند جوان مرا بپذير!
فرزندي که قلبش را با محبت تو آشنا کرده‌ام
و شهد شيرين تر از عسل مهرت را،
نه جرعه‌جرعه که دريا‌دريا، در کام جانش ريخته‌ام!
بگذار تا فدايي تو باشد. فدا شود به راه تو...
که تو همه چيز مني؛ و همه هستي او
اي تمام سرمايه زندگاني من!
اي نهايت سراسرآرزوي من!
اي محبوب آسماني من!
اي مهدي من